مهربانی از میان خلق دامن چیده است از تکلف، آشنایی برطرف گردیده است وسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است جامه‌ها پاکیزه و دل‌ها به خون غلتیده است رحم و انصاف و مروت از جهان برخاسته است روی دل از قبلهٔ مهر و وفا گردیده است پردهٔ شرم و حیا، بال و پر عنقا شده است صبر از دلها چو کوه قاف دامن چیده است ن...

ذوالنون مصری، پادشاهی را گفت: «شنیده ام فلان عامل را که فرستاده ای به فلان ولایت، بر رعیت درازدستی می کند و ظلم روا می دارد.» گفت: «روزی سزای او بدهم.» گفت: «بلی، روزی سزای او بدهی که مال از رعیت تمام ستده باشد. پس به زجر و مصادره از وی بازستانی و در خزینه نهی، درویش و رعیت را چه سود دارد؟» پادشاه خ...

ای دیده اگر کور نئی گور ببین *** وین عالم پر فتنه و پر شور ببین شاهان و سران و سروران زیر گلند *** روهای چو مه در دهن مور ببین

شخصی از مولانا عضد‌الدین پرسید که چونست که در زمان خلفا مردم دعوی خدایی و پیغمبری بسیار می‌کردند و اکنون نمی‌کنند؟ گفت: «مردم این روزگار را چندان از ظلم و گرسنگی افتاده است که نه از خدایشان یاد می‌آید و نه از پیغامبر.» «رساله ی دلگشا – عبید زاکانی»

حکایت دیوانه‌ای که از سرما به ویرانه‌ای پناه برد و خشتی بر سرش خورد منطق الطیر عطار گفت آن دیوانه ی تن برهنه در میاه راه می‌شد گرسنه بود بارانی و سرمایی شگرف تر شد آن سرگشته از باران و برف نه نهفتی بودش و نه خانه‌ای عاقبت می‌رفت تا ویرانه‌ای چون نهاد از راه در ویرانه گام بر سرش آمد همی خشتی ز بام سر...

یاد دارم که در ایام طفولیت، متعبد و شب خیز بودم. شبی در خدمت پدر، رحمة الله علیه، نشسته بودم و همه شب، دیده بر هم نبسته و مُصحف عزیز بر کنار گرفته و طایفه ای گرد ما خفته. پدر را گفتم: از اینان، یکی سر برنمی دارد که دوگانه ای بگزارد. چنان خواب غفلت برده اند که گویی نخفته اند که مرده اند. گفت: جان پدر...

یا وفا خود نبود در عالم یا مگر کس در این زمانه نکرد کس نیاموخت علم تیر از من  که مرا عاقبت نشانه نکرد

مرد درویش که بار ستم فاقه کشید به در مرگ همانا که سبکبار آید وانکه در نعمت و آسایش و آسانی زیست مردنش زین همه شک نیست که دشوار آید به همه حال اسیری که ز بندی برهد بهتر از حال امیری که گرفتار آید «گلستان سعدی؛ باب هفتم، در تاثیر تربیت»

یكی بود یكی نبود، زیر گنبد كبود، لخت و عور تنگ غروب سه تا پری نشسه بود. زار و زار گریه می كردن پریا، مث ابرای باهار گریه می كردن پریا. گیس شون قد كمون رنگ شبق، از كمون بلن ترك، از شبق مشكی ترك. روبروشون تو افق شهر غلامای اسیر، پشت شون سرد و سیا قلعه افسانه پیر.  از افق جیرینگ جیرینگ صدای زنجیر می او...

صبح شد باز آواز خدا می آید  چه نسیم خنکی جان به صفا می آید به نخستین نفس بانگ خروس سحری  زنگ دروازه دنیا به صدا می آید

ماز هر صاحب دلی یک رشته فن آموختیم عشق از لیلی وصبر از فرهاد آموختیم ناله از مرغ سحر خود سوزی از پروانه ها صد سرا ویران شد تاساختن آموختیم

افلاطون را گفتند : چرا هرگز غمگین نمیشوی؟ گفت دل بر آنچه نمی ماند  نمی بندم. فردا یک راز است ; نگرانش نباش. دیروز یک خاطره بود ; حسرتش را نخور و امروز یک هدیه است ; قدرش را بدان و از تک تک لحظه هایت لذت ببر. از فشار زندگي نترسيد به ياد داشته باشيد که فشار توده زغال سنگ را به الماس تبديل ميکنه.. نگرا...

افلاطون می گوید :   اﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻋﻘﯿﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺑﻪ ﻣﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ . ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﻋﻘﯿﺪﻩ ﯼ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﻧﺶ ! . . . ﺁﺩﻣﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﯿﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ ؛ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺶ  

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند   با رنگ های تازه مرا آشنا کند   او می رسد که باز هم عاشق کند مرا   او قول داده است به قولش وفا کند   علیرضا بدیع

ساختن واژه اي بنام "فردا" بزرگترين اشتباه انسان بود. از وقتي "فردا" را ياد گرفتيم همه چيز را گذاشتيم براي فردا. از داشته هاي امروز لذت نبرديم و گذاشتيم براي روز مبادا شايد بايد اينگونه "فردا" را معني كنيم. "فردا" روزيست كه داشته هاي امروزت را نداری پس امروز را زندگی کن...